دوباره اردیبهشت به دیدنت می‌آیم

و مرگ تنها آرزویم

2012-01-26T18:41:00.000+10:00

این روزها

روزانه پیر شدنم را

در آینه می‌نگرم ...

صدایم گرفته‌ست،

شانه‌هایم افتاده،

قدم‌هایم لرزان ...

جشن مرگم برپاست

2011-12-12T12:51:00.000+10:00

سردمه!
مثل موری که زیر بارون تند،
رد بوی خط راه لونه‌شو می جوره!
عین هستی و زوال

تا نفس باقیست، فرصت چشمت تماشایی‌ست

2011-12-01T14:08:00.000+10:00

و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم

نگاه تو کافی است

2011-11-24T11:34:00.000+10:00

Photo from: National Geographic Magazine - November 2011

و شایسته این نیست که

باران ببارد و در پیشوازش،

دل من نباشد

و شایسته این نیست که

در کرت‌های محبت،

دلم را به دامن نریزم

دلم را نپاشم

چرا خواب باشم؟

ببخشای بر من اگر بر فراز صنوبر،

تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم ...

ببخشای بر من اگر زخم بال کبوتر،

به کتفم نرویید ...

چرا خواب باشم؟

عبور کدامین افق،

وسعت انتظار مرا مژده آورد

و هنگامه عشق را از دل من خبر داد

کجا بودم ای عشق؟

چرا چتر بر سر گرفتم؟

چرا ریشه‌های عطش‌ناک احساس خود را به باران نگفتم؟

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم؟

ببخشای ای عشق!

ببخشای بر من اگر ارغوان را نفهمیده چیدم،

اگر روی لبخند یک بوته آتش گشودم،

اگر سنگ را دیدم اما،

در آیین احساس آواز گنجشک،

نفس‌های سبزینه را حس نکردم

اگر ماشه را دیدم اما،

هراس نگاه نفس‌گیر آهو به چشمم نیامد

ببخشای بر من که هرگز ندیدم نگاه نسیمی مرا بشکفاند

و شعر شگرف شهابی به اوجش کشاند

و هرگز نرفتم که خود را به دریا بگویم

و هرگز نرفتم که باور ریشه مهربانی برویم

کجا بودم ای عشق؟

چرا روشنی را ندیدم؟

چرا روشنی بود و من لال بودم؟

چرا تاول دست یک کودک روستایی،

دلم را نلرزاند؟

چرا کوچه‌ی رنج سرشار یک شهر،

در شعر من بی طرف ماند

چرا در شب یک حضور و حماسه،

که مردی به اندازه‌ی آسمان گسترش یافت،

دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد

و چشم زنی را که در حجله‌ی هق هقی تلخ جوشید و پیوست با خون خورشید ...

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من اگر ریشه در خویش بستم

و ماندم و خود را شکستم

و هر گز نرفتم که در فرصتی خط شکن،

باور زندگی را بفهمم

و هرگز نرفتم که یک حجله برپا کنم

بر سر کوچه‌ی زندگانی

و در قاب خورشید بنشانم عکس دلم را

تو را دیدم ای عشق

و دیگر زمین٬ آسمانی است

و شایسته این نیست که دربهت بیهودگی‌ها بمانم

تو را دیدم ای عشق

و آموختم از تو آغاز خود را

نگاه تو کافی است

من آموختم٬ ریشه‌ی رویش باغ‌ها را

و باران خورشیدها را ...

باید امشب بروم

2011-09-19T15:07:00.002+10:00

Lake Eyre Photo by: Murray Fredericks National Geography Magazine - September 2011

کفش‌هایم کو؟

چه کسی بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا

مثل هوا با تن برگ

مادرم در خواب است ...

و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر ...

شب خرداد، به آرامی

یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد ...

و نسیمی خنک

از حاشیه‌ی سبز پتو خواب مرا می‌روبد ...

بوی هجرت می‌آید:

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد

و به این کاسه‌ی آب

آسمان هجرت خواهد کرد ...

باید امشب بروم ...

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم،

حرفی از جنس زمان نشنیدم!

هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود!

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد!

هیچ کسی زاغچه‌یی را سر یک مزرعه جدی نگرفت!

من به اندازه یک ابر دلم می‌گیرد ...

وقتی از پنجره می‌بینم حوری

- دختر بالغ همسایه -

پای کمیاب‌ترین ناروَن روی زمین،

فقه می‌خواند!

چیزهایی هم هست،

لحظه‌هایی پر اوج

مثلاً شاعره‌یی را دیدم

آن‌چنان محو تماشای فضا بود

که در چشمانش

آسمان تخم گذاشت!

و شبی از شب‌ها،

مردی از من پرسید:

تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟

باید امشب بروم ...

باید امشب چمدانی را

که به اندازه‌ی پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم ...

و به سمتی بروم،

که درختان حماسی پیداست!

رو به آن وسعت بی‌واژه که همواره مرا می‌خواند ...

یک نفر باز صدا زد: سهراب

کفشهایم کو؟

×××

سهراب سپهری

صدا کن مرا از هر کجا می‌توانی

2011-06-10T14:58:00.000+10:00

Photo by: Janusz Taras

دوباره خاطرات زیبای تلاقی

نگاه‌ها،

لبخندها،

و لب‌ها

×××

خاطرات روزهای بی‌بازگشت

×××

در نگاه همگان،

به جستجوی برقی از نگاهت می‌گردم و

خوب می‌دانم که نمی‌یابم

سکوت

2011-02-18T21:49:00.002+10:00

گز می‌کنم خیابان‌های چشم بسته از بر را
میان مردمی که حدوداً می‌خرند و
حدوداً می‌فروشند
در بازار بورس چشم‌ها و پیشانی‌ها
و بخار پیشانیم حیرت هیچ کس را بر نمی‌انگیزد...

ما از اولِ کتاب و کبوتر، تا ترانه‌ی دلنشين پريا، ری‌را و دريا را دوست می‌داشتيم

2011-02-15T20:04:00.001+10:00

می‌دانم
حالا سالهاست که ديگر هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد
حالا همه می‌دانند که همه‌ی ما يک‌طوری غريب
يک طوری ساده و دور
وابسته‌ی ديرسالِ بوسه و لبخند و علاقه‌ايم.

آن روز
همان روز که آفتاب بالا آمده بود
دفتر مشق ما
هنوز خوابِ عصر جمعه را می‌ديد.
ما از اولِ کتاب و کبوتر
تا ترانه‌ی دلنشين پريا
ری‌را و دريا را دوست می‌داشتيم.

ديگر سراغت را از نارنجِ رها شده در پياله‌ی آب نخواهم گرفت
ديگر سراغت را از ماه، ماهِ درشت و گلگون نخواهم گرفت
ديگر سراغت را از گلدانِ شکسته بر ايوانِ آذرماه نخواهم گرفت
ديگر نه خوابِ گريه تا سحر،
نه ترسِ گمشدن از نشانیِ ماه،
ديگر نه بُن‌بستِ باد و
نه بلندای ديوارِ بی‌سوال ...!
من، همين منِ ساده ... باور کن
برای يکبار برخاستن
هزار‌هزار بار فروافتاده‌ام.

ديگر می‌دانم
نشانی‌ها همه دُرُست!
کوچه همان کوچه‌ی قديمی و
کاشی همان کاشیِ شبْ شکسته‌ی هفتم،
خانه همان خانه و باد که بی‌راه و بستر که تهی!

ها ری‌را، می‌دانم
حالا می‌دانم همه‌ی ما
جوری غريب ادامه‌ی دريا و نشانیِ آن شوقِ پُر گريه‌ايم.
گريه در گريه، خنده به شوق،
نوش! نوش ... لاجرعه‌ی ليالی!
در جمع من و اين بُغضِ بی‌قرار،
جای تو خالی!

خوابِ سرچشمه در خيالِ پياله

2011-02-11T10:16:00.002+10:00

اشتباه از ما بود
اشتباه از ما بود که خوابِ سرچشمه را در خيالِ پياله می‌ديديم
دستهامان خالی
دلهامان پُر
گفتگوهامان مثلا يعنی ما!
کاش می‌دانستيم
هيچ پروانه‌ای پريروز پيلگیِ خويش را به ياد نمی‌آورد.
×××
حالا مهم نيست که تشنه به رويای آب می‌ميريم
از خانه که می‌آیی
يک دستمال سفيد، پاکتی سيگار، گزينه شعر فروغ،
و تحملی طولانی بياور
احتمالِ گريستنِ ما بسيار است!

بیگانه

2010-09-01T16:35:00.003+10:00

Photo by: Bob Kurt

بيگانه با گمان خويش،
بيگانه با گهواره‌ی خاموش قرونی دور،
بيگانه با ازدحامِ بی‌مقصدِ خودلوليدگانی خمود،
بيگانه با رخوتِ اين مدار مکرر صبح و شام،
بيگانه با اين پياله‌ی کجمريزِ هلاهلِ هفت‌سر،
بيگانه با بيع و شراع شعر،
بيگانه با محافلِ اين منم ... هی باد!
بيگانه با تبِ مقامه‌ی مسدود،
بيگانه با بده‌بستان تيرگی، با توطئه، با مرگ، با سکوت،
بيگانه با نام‌آورانِ خريدهْ‌خورِ خودْاندرچه،
بيگانه با دريچه‌ی بی‌دهان اين خانه‌ی صبور،
بيگانه با کوچه و پچپچه‌ی مشتی ملول و منگ،
بيگانه با تبسم مرسوم روابط روزانه،
بيگانه با سايه‌های بی‌طاقتِ پسين،
بيگانه با بستر نيمه‌خوابی از کينه و کابوس،
بيگانه با جامه‌های خويش حتی،
تلخایِ تيره‌ترين ترانه‌های جهان را پنداری
که در بُنِ گوشهای گنگِ من، به غيبت نشسته‌اند.
دريغا زمزمه‌ی مظنون من!
دريغا تکلم بی‌سرانجامِ ناشادی!
اينجا در تظاهر اين خاکستر زار، مرا منزلِ اشتياقی نيست!

لطفاً خوابِ خوش ديدارِ دوباره ‌"ری را" را به من برگردانيد

2010-05-14T13:40:00.002+10:00

در جمع من و اين بُغضِ بی‌قرار

جای تو خالی ...

چمدان

2010-05-11T11:17:00.002+10:00

Photo by: Mike McGlothlen

چقدر برای بستنِ چمدان و خاموشیِ چراغ
بهانه آورده بود!
کليدِ کهنه در دستش بود وُ
باز پیِ چيزی شبيه بستنِ گريه به باران می‌گشت.
انگار هيچ ميلِ روشنی به امکانِ تشنگی نداشت،
از آب‌ها، آينه‌ها،‌ آدميان وُ
آرزوهای دورشان بريده بود،
نگران می‌نمود،
يک‌جوری دلواپسِ گلدانِ ياس و اَبايی و نيلوفر،
هی در مرورِ يکی دو خاطره ... قدم می‌زد،
حتی قدم‌های خسته‌اش را
تا کنار جدولِ شکسته‌ی کوچه شمرد،
يک لحظه آمد که برگردد
يک لحظه ماند و گمان کرد
عطسه‌ی دورِ ستاره‌ای شنيده است.
انگار چشم به راهِ کسی
پی کتابی
چراییِ چيزی
هنوز نگرانِ گم‌شدنِ گوشواره‌های دريا بود.
اين بار جورِ ديگری روی دريا را بوسيد،
يکی دو آدينه مانده به آخر آبان بود
گفت: با آن که رفتنِ هميشه‌ی ما
با خواب‌ِ نيامدن يکی‌ست،
اما من دوباره نزدِ نزديکترين کسانِ خود برمی‌گردم.

يک روز، دو روز، سه روز و هنوز ...!
پس کی؟
کی کبوتر غمگين، برادرِ بينا، ستاره‌ی نيم‌سوز؟

حالا يکی می‌گويد
هر جا که هست
همين حدودِ آشنا با ماست،
يکی می‌گويد من خودم ديدم
شبيه کبوتری از بالِ بيد
پَر زد و بالای آسمان رسيد،
و بسياری هنوز بر اين باورند که ديگر تو
برای بستنِ چمدان و خاموشیِ چراغ
بهانه نخواهی آورد.

اسمی داشت، یادم رفت

2010-04-13T16:09:00.004+10:00

Photo By: Giuseppe Pasquali

دشوار است ... ری‌را
هر چه بيشتر به رهايی بينديشی
گهواره‌ی جهان
کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه ...!

که ز خویشتن گزیرست و ز دوست ناگزیرم

2010-01-14T16:05:00.003+10:00

Photo by: Miriana

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم
برو ای طبیبم از سر که دوا نمی‌پذیرم

همه عمر با حریفان بنشستمی و خوبان
تو بخاستی و نقشت بنشست در ضمیرم

مده ای حکیم پندم که به کار درنبندم
که ز خویشتن گزیرست و ز دوست ناگزیرم

برو ای سپر ز پیشم که به جان رسید پیکان
بگذار تا ببینم که که می‌زند به تیرم

نه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانم
بروید ای رفیقان به سفر که من اسیرم

تو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن را
به زبان خود بگویی که به حسن بی‌نظیرم

تو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانی
که نه من غنوده‌ام دوش و نه مردم از نفیرم

نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را
نظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرم

اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت
که خوشست عیش مردم به روایح عبیرم

نه تو گفته‌ای که سعدی نبرد ز دست من جان
نه به خاک پای مردان چو تو می‌کشی نمیرم

شمایل تو بدیـــدم نـه عقـل ماند ونه هـــوشـم

2009-11-26T11:41:00.005+10:00

Photo by: Cedo Popovski

×××

هـــزار جـهـد بـکـردم کـه سرّ عشق بپوشم

نبــــود بـر ســـر آتـــش میسرم که نجـــوشم
×××

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

شمایل تو بدیـــدم نـه عقـل ماند ونه هـــوشـم
×××

حکایتـــی ز دهــانـــت به گـــوش جــان آمـد

دگر نصیحت مردم حکایـــتــی اسـت بگـــوشم
×××

مگـــر تو روی بـپوشــــی و فــتنه باز نشانی

که من قرار نـدارم کــــه دیــده از تو بـــپـوشم
×××

من رمــــیده دل آن بـــه کـه در سـماع نیایم

که گـر به پـــای درآیـم به در برند به دوشــــم
×××

بیا به صـــلح من امـروز در کـنـار مـن امشب

که دیده خواب نکرده است از انتظار تو دوشم
×××

مرا به هــــیــچ بــدادی و مــن هـنـوز بر آنم

که از وجــــود تـــو مـویی به عالمی نفروشـم
×××

به زخـــم خـورده حکایت کنم ز درد جراحت

که تنـدرست ملامــــت کــنـد چو من بخروشم
×××

مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن

سخن چه فــایده گــفـتن چو پند می ننیوشـم
×××

به راه بادیه رفـتن به از نشســتن بـــاطــل

وگر مـــراد نــیــابـم بـــه قـــدر وسع بکوشـم

این نیز نهیم بر سر غم‌های دگر

2009-11-18T14:14:00.003+10:00

خداحافظ
خداحافظ پرده‌نشین محفوض گریه‌ها
خداحافظ عزیز بوسه‌های معصوم هفت سالگی
خداحافظ گُلم، خوبم، خواهرم
خلاصه هر چه همین هوای همیشه عصمت
خداحافظ ای خواهر بی دلیل رفتن‌ها
خداحافظ
***
حالا دیدار ما به نمی‌دانم آ ن کجای فراموشی
دیدار ما اصلاً به همان حوالی هر چه باد، آباد
دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده‌اند
پس با هر کسی از کسان من، از این ترانه محرمانه سخن مگوی
نمی‌خواهم آزردگانِ ساده بی‌شام و بی‌چراغ
از اندوهِ اوقاتِ ما با خبر شوند
قرار ما از همان ابتدای علاقه پیدا بود
قرار ما به سینه سپردن دریا و ترانه تشنگی نبود
پس بی‌جهت بهانه میاور
که راه دور و
خانه ما یکی مانده به آخر دنیاست
نه
دیگر فراقی نیست
حالا بگذار باد بیاید
بگذار از قرائت محرمانه نامه‌ها و رؤیاهامان شاعر شویم
دیدار ما و دیدار دیگرانی که ما را ندیده‌اند
دیدار ما به همان ساعتِ معلومِ دلنشین
تا دیگر آدمی از یک وداع ساده نگرید
تا چراغ و شب و اشاره بدانند که دیگر ملالی نیست
***
حالا می‌دانم سلام مرا به اهلِ هوایِ همیشه عصمت، خواهی رساند
یادت نرود گُلم
به جای من از صمیم همین زندگی
سرا روی چشم به راه ماندگان مرا ببوس
دیگر سفارشی نیست
تنها، جانِ تو و جانِ پرندگان پر بسته ای که دی ماه به ایوانِ خانه می‌آیند
خداحافظ

دل خوش

2009-09-12T23:51:00.001+10:00

جا مانده است چيزی

جاييكه هيچ گاه

ديگر هيچ چيز

جايش را پر نخواهد كرد

نه موهای سياه

ونه دندانهای سفيد

مرداد

2009-07-24T10:33:00.001+10:00

ما بدهكاريم
به كسانی كه صميمانه ز ما پرسيدند
معذرت می خواهم چندم مرداد است ؟
و نگفتيم
چون‌كه مرداد
گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

دریغا ملا عمر!

2009-07-01T11:10:00.003+10:00

هنوز هم از همان بالاخانه‌ی نی‌پوشِ قديمی

آوازِ غير ممکن قُمريانِ مُرده می‌آيد.

کم نيستند مأيوسانِ خسته‌ای که خيال می‌کنند

روزی ارواحِ بر باد رفته‌ی رؤياهاشان

به خوابِ خانه بر می‌گردند!

جدا متأسفم!

بهتر است برويم برای خودمان چایِ کم‌رنگِ تازه‌ای بريزيم

گپی، حرفی بزنيم

حالی، حکايتی، حوصله‌ای ...!

با اين کفش‌های لنگه به لنگه

معلوم است راه به جايی نخواهيم بُرد.

2009-06-15T10:46:00.002+10:00

دم به کله می‌کوبد و

شقیقه‌اش دو شقه می‌شود

بی آنکه بداند

حلقه آتش را خواب دیده است

عقرب عاشق ...

حالا دیگر دیر است

2009-04-07T13:49:00.002+10:00

راستی هيچ می‌دانی

من در غيبت پُر سوالِ تو

چقدر ترانه سرودم؟

چقدر ستاره نشاندم؟

چقدر نامه نوشتم که حتی يکی خط ساده هم به مقصد نرسيد؟

رسيد،

اما وقتی که ديگر

هيچ کسی در خاموشیِ خانه

خوابِ بازآمدنِ مسافرِ خويش را نمی‌ديد.

2009-02-18T13:02:00.002+10:00

Photo By: Markus Arns

چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت
دریغا بوسه چندی بر زنخدان دلاویزت

خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی
سپر انداخت عقل از دست ناوک‌های خون ریزت

برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی
فغان از قهر لطف اندود و زهر شکرآمیزت

لب شیرینت ار شیرین بدیدی در سخن گفتن
بر او شکرانه بودی گر بدادی ملک پرویزت

جهان از فتنه و آشوب یک چندی برآسودی
اگر نه روی شهرآشوب و چشم فتنه انگیزت

دگر رغبت کجا ماند کسی را سوی هشیاری
چو بیند دست در آغوش مستان سحرخیزت

دمادم درکش ای سعدی شراب صرف و دم درکش
که با مستان مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت

2009-01-08T09:26:00.004+10:00

من زندگي را دوست دارم ولي

از زندگي دوباره مي ترسم!

دين را دوست دارم

ولي از کشيش ها مي ترسم!

قانون را دوست دارم

ولي از پاسبانها مي ترسم!

عشق را دوست دارم

ولي از زنها مي ترسم!

کودکان را دوست دارم

ولي از آئينه مي ترسم!

سلام را دوست دارم

ولي از زبانم مي ترسم!

من مي ترسم

پس هستم

اينچنين مي گذرد روز و روزگارمن!

من روز را دوست دارم

ولي از روزگار مي ترسم!

2008-12-11T07:09:00.004+10:00

Photo by: David Shelby

برهنه به بستر بی‌کسی مُردن،

تو از يادم نمی‌روی

خاموش به رساترين شيونِ آدمی،

تو از يادم نمی‌روی

گريبانی برای دريدنِ اين بغضِ بی‌قرار،

تو از يادم نمی‌روی

سفری ساده از تمامِ دوستتْ دارمِ تنهايی،

تو از يادم نمی‌روی

سوزَنريزِ بی‌امانِ باران، بر پيچک و ارغوان،

تو از يادم نمی‌روی

تو ... تو با من چه کرده‌ای که از يادم نمی‌روی؟!

دير آمدی ... دُرُست!

پرستارِ پروانه و ارغوان بوده‌ای، دُرُست!

مراقب خواناترين ترانه از هق‌هقِ گريه بوده‌ای، دُرُست!

رازدارِ آوازِ اهل باران بوده‌ای، دُرُست!

خواهرِ غمگين‌ترين خاطراتِ دريا بوده‌ای، دُرُست!

اما از من و اين اندوهِ پُرسينه بی‌خبر، چرا؟

آه که چقدر سرانگشتِ خسته بر بُخار اين شيشه کشيدم

چقدر کوچه را تا باورِ آسمان و کبوتر

تا خوابِ سرشاخه در شوقِ نور

تا صحبتِ پسين و پروانه پائيدم

و تو نيامدی!

باز عابران، همان عابرانِ خسته‌ی هميشگی بودند

باز خانه، همان خانه و

کوچه، همان کوچه و

شهر، همان شهر ساکتِ ساليان ...!

من اما از همان اولِ بارانِ بی‌قرار می‌دانستم

ديدار دوباره‌ی ما مُيَسّر است ... ری‌را!

مرا نان و آبی،

علاقه‌ی عريانی،

ترانه‌ی خُردی،

توشه‌ی قناعتی

بس بود تا برای هميشه با اندکی شادمانی و

شبی از خوابِ تو سَر کُنم.

2008-11-16T20:13:00.003+10:00

Photo by: Dean Agar

سردمه!

مثل موری که زیر بارون تند

رد بوی خط راه لونه شو می جوره!

عین هستی و زوال

این قدر پا پیچم نشو!

بینمون دو تا ننو میشه گذاشت.

باقلا بار بذارم هستیتو تغییرش بدم؟

"پرودون" معده هستی رو داغون می کنه

عینهو " کارل ماکس "که به جای ارزن

تخم مرغ به خورد مرغا می ده !

ده!!؟

جون تو !!

ده

اگه " پاتانجالیه " الک بدم روحتو پالایش بدی؟

اسب دریائی روحم

تو ساحل برق میزنه عین سراب.

روح من پاکه

مثل دل تو

مثل چش سگ

مثل دست نوزاد

سردمه !!

مثل آغاز حیات گل یخ.

جشن مرگم برپاست!

این هم از همراهم؟

من به دنبال دوای خودمم ,

ورنه اینو ازبرم ,

این که هر کی خودشه!

چه کنم؟

ها ؟

چه کنم؟

شلغم و لبوی هیچ وقت ,

از کجا گیر بیارم؟

برم از " گینه بیسائو " ,

خاک بیارم بریزم روی سرم؟

خاک وطن که بهتره.....!!

توی هر نیم وجبش هزار تا فامیل داریم.

سعدی و فردوسی

نادر و سبکتکین

لطفعلی خان و رهی

سگ اصحاب کهف

گاو سامری ها

خر عیسای مسیح

زین فرسودهء رخش رستم

کفش های چنگیز

خنجر اسکندر

جیگر پاره سهراب و

دل تهمینه

چرکنویس غزلای حافظ

مهر باران شستهء مولانا

اشک مجنون و مزار لیلی

صورت قرضای شیخ ابو سعید

تسبیح گسسته عین القضات

قرصای سر درد و سردرد و سر ابوعلی

سکه های حاج آمیز حاتم

(آقا به تو چه)

صندوق جواهر خانم ملوک

(دبیا)

تابلوی رنگ روغن استاد

(به به چی چی شد؟)

جوهر مکتوبهء مرقومهء منظورهء اخراج تاتار ,

با ید منصورهءممدوحهء شاه سلطان ابن سلطان ابن سلطان ابن سلطان

ابن سلطان ابن سلطان

(وای خدا مرگم بده)

تراش مدادای رابرت گراند

فندک اسقاطی جان کندی

کاغذ لی لی پوت مارکوپولو

فتق بند پدر سلطان حسین

هسته خرما های سعد وقاص

استکان نعلبکی حلق طروشآخور اسب و الاغ منصور

بی شمار بابای شل از سگدو

بی شمار مادر کور از گریه

بی شمار کودک اسهالی بی سوت سوتک

بی نهایت تابوت !!

تازه جنس خاکشم مرغوبه ,

روی سر میچسبه ,

عین شاخ رو سر گاو

عین شب رو دل خاک

عین چشما و نگاه!

مگه با توپ و تفنگ جداش کنن.

جوهر وجود سر ,

ذات خاک وطنه !

کز گرفتاری ایام مجالی کردیم

2008-10-24T10:49:00.001+10:00

Photo by: Roberto Roseano

---

امشب از دولت می دفع ملالی کردیم
این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم

ما کجا و شب میخانه خدایا چه عجب
کز گرفتاری ایام مجالی کردیم

تیر از غمزه‌ی ساقی سپر از جام شراب
با کماندار فلک جنگ وجدالی کردیم

غم به روئین‌تنی جام می انداخت سپر
غم مگو عربده با رستم زالی کردیم

باری از تلخی ایام به شور و مستی
شکوه از شاهد شیرین خط و خالی کردیم

روزه‌ی هجر شکستیم و هلال ابروئی
منظر افروز شب عید وصالی کردیم

بر گل عارض از آن زلف طلایی فامش
یاد پروانه‌ی زرین پر و بالی کردیم

مکتب عشق بماناد و سیه حجره‌ی غم
که در او بود اگر کسب کمالی کردیم

چشم بودیم چو مه شب همه شب تا چون صبح
سینه آئینه‌ی خورشید جمالی کردیم

عشق اگر عمر نه پیوست به زلف ساقی
غالب آنست که خوابی و خیالی کردیم

شهریارا غزلم خوانده غزالی وحشی
بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم

راهی نيست، بايد برويم

2008-10-10T12:42:00.003+10:00

به چه می‌خندی پسته‌ی پاييزی؟

به زودی آن خبر سهمگين

به باغ بی‌آفتاب اين ناحيه خواهد رسيد

خيلی وقت است که نطفه‌ی نی را

به زهدانِ بيشه کُشته‌اند

باورت اگر نمی‌شود

نگاه کن

دُرناها دارند بی‌خواب و بی‌درخت

رو به مزارِ ماه می‌گريزند

اينجا ماندنِ ما بی‌فايده است

من فانوس را برمی‌دارم

تو هم کبريت را فراموش نکن!

این هم برای گل روی کاوه عزیز

2008-09-26T13:03:00.003+10:00

چرا به ياد نمی‌آورم!؟

ديروقت است،

گفتی بيا بخواب.

گفتی نشيب شب از خواب ليز ماه می‌گذرد.

گفتم پياده برويم،

تا فلق اگر گفتگو کنيم،

ميان ماه و شکستن قفل،

راهی نيست.

چرا به ياد نمی‌آورم؟

تو ديگری را دوست می‌داری،

من ترا دوست می‌دارم،

و مرا ... ديگری شايد.

همگان از دواير دريا آمده‌ايم.

تقسيم تبسم،

تقسيم فانوس و ترانه،

تقسيم عشق.

چرا به ياد نمی‌آورم؟

مرا از به ياد آوردن چشمهای تو ترسانده‌اند.

انگار نمی‌گذارند،

اکنون سه سايه از کشاله‌ی ديوار پنهان و پوشيده می‌گذرند.

دريغا دريای دور!

اين ساعت ديواری،

با آن آونگ هزارساله‌اش

نمی‌گذارد از خواب تو،

به آرامی سفر کنم.

Why do I love you?

2008-08-25T18:00:00.005+10:00

Photo by: Farid Salemi

Sometimes at night, when I look to the sky

I start thinking of you and then ask myself, why

?Why do I love you

I think and smile,because I know the list could run on for miles

The whisper of your voice, the warmth of your touch

so many little things that make me love you so much

The way you support me, and help with my emotions

the way that you care and show such devotion

The way that your kiss, fills me with desire

and how you hold me with the warmth of a blazing fire

The way your eyes shine when you look at me

lost with you forever is were I want to be

The way that I feel when you're by my side

a sense of completion and overflowing pride

The dreams that I dream, that all involve you

the possibilities I see and the things we can do

How you finish the puzzle that lies inside my heart

how that deep in my soul, you are the most important part

I could go on for days, telling of what I feel

but all you really must know is my love for you is real

عوض تو من نیایم که به هیچ کس نمانی

2008-08-11T18:41:00.004+10:00

Photo by: Peter Lv

نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی
که به دوستان یکدل سر دست برفشانی

دلم از تو چون نرنجد که به وهم در نگنجد
که جواب تلخ گویی تو بدین شکر دهانی

نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو
که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی

عجبت نیاید از من سخنان سوزناکم
عجبست اگر نسوزم چو بر آتشم نشانی

دل عارفان ببردند و قرار پارسایان
همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی

نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم
همه بر سر زبانند و تو در میان جانی

تو نظیر من ببینی و بدیل من بگیری
عوض تو من نیایم که به هیچ کس نمانی

مده ای رفیق پندم که به کار درنبندم
تو میان ما ندانی که چه می رود نهانی

مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم
خبرش بگو که جانم بدهم به مژدگانی

بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون
اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی

دل دردمند سعدی ز محبت تو خون شد
نه به وصل می رسانی نه به قتل می رهانی

او همیشه در یادها زنده خواهد ماند

2008-07-24T10:57:00.003+10:00

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک می کنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندکی
سکوت

2008-05-25T10:14:00.003+10:00

Photo by: Massimiliano Uccelletti

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
---
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید
---
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی
---
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم
---
عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم
بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم
---
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
---
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
---
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
---
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
---
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
---
بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
---
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد
---
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر
که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر
---
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
---
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهدبود
---
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی‌ست
---
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی‌ست
نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست
---
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
---
چون چنین است پی کار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به
---
عندلیب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

------------

پانوشت: در مثل مناقشه نیست!

خسته‌ام، خسته، ری‌را

2008-04-17T19:22:00.003+10:00

Photo By: Farid Salemi

وقتی که دور از همگان، ا

بخواهی خواب عزيزت را برای آينه تعبير کنی؛

معلوم است که سکوت علامت آرامش نيست ... ا

و آويشن حرمت چشمان تو بود .... نبود ؟

2008-03-12T18:36:00.005+10:00

Photo By: Aino Kannisto

حرمت نگه دار دلم گلم
كين اشك خونبهاي عمر رفته من است ... ا
ميراث من – نه به قيد قرعه - نه به حكم عرف
يكجا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت به نام تو
مهر و موم شده با آتش سيگار متبرك ملعون
كتيبه خوان خطوط قبايل دور
اين سرگذشت كودكي ست كه به سر انگشت پا
هرگز دستش به شاخه ي هيچ آرزويي نرسيده است ... ا
هر شب گرسنه مي خوابيد ... ا
چند و چرا نمي شناخت دلش
گرسنگي شرط بقا بود به آيين قبيله ي مهربانش ... ا
پس گريه كن مرا - به طراوت
به دلي كه مي گريست بر اسب باژگون كتاب دروغ تاريخش ... ا
و آواز مي خواند رياضيات را
در سمفوني با شكوه جدول ضرب با همكلاسيهايش : ا
دودوتا چهار تا ... چهار چهار تا بيس چهار تا ...... پنج پنج تا ....... شش شش تا ... ا
در يازده سالگي پا به دنياي شگفت كفش نهاد
با سر تراشيده و كت بلندي كه از زانوانش مي گذشت ... ا
با بوي كنده ي بد سوز و نفت و عرق هاي كهنه هاي دلم گلم
اين اشكها خون بهاي عمر رفته من است .... ا
دلم گلم اين اشكها خون بهاي عمر رفته من است ... ا
ميراث من .. ا
حكايت آدمي كه جادوي كتاب مسخ و مسحورش كرده است ... ا
تا بدانم و بدانم و بدانم .... ا
به وار وا نهاده ام مهر مادري ام را گهواره ا م را به تمامي ... ا
و سياه شد در فراموشي سگ سفيد امنيتم
و كبوترانم را از ياد بردم
و مي رفتم و مي رفتم و مي رفتم ... ا
تا بدانم تا بدانم تا بدانم ... ا
از صفحه اي به صفحه اي
از چهره اي به چهره اي
از روزي به روزي
از شهري به شهري
زير آسمان وطني كه در آن فقط مرگ را به مساوات تقسيم مي كردند ... ا
سند زده ام يكجا همه را به حرمت چشمان تو
مهر و موم شده با آتش سيگار متبرك ملعون
كه مي تركاند يكي يكي حفره هاي ريه هايم را ... ا
تا شمارش معكوس آغاز شده باشد بر اين مقصود بي مقصد
از كلامي به كلامي
و يكي يكي مردم بر اين مقصود بي مقصد
كفايت مي كرد مرا حرمت آويشن
مرا مهتاب – مرا لبخند
و آويشن حرمت چشمان تو بود .... نبود ؟
پس دل گره زدم به ضريح انديشه اي كه آويشن را مي سرود ... ا

حرمت نگه دار .... گلم ... دلم .... اشكهايي را كه خونبهاي عمر رفته ام بود ... ا
داد خود را به بي دادگاه خود آوردم ... همين ... ا
نه ... ا
نه ... به كفر من نترس ... نترس كافر نمي شوم هرگز ... زيرا به نمي دانم هاي خود ايمان دارم... ا
انسان و بي تضاد ؟!... ا
خمره هاي منقوش در حجره هاي ميراث
عرفان لايت با طعم نعنا ... ا
شك دارم به ترانه اي كه زنداني و زندانبان همزمان زمزمه مي كنند ... ا
....
بس ادامه مي دهم سرگذشت مردي را كه هيچ كس نبود با اين همه تهي اگر نمي بود
جهان قادر به حفظ تعادل خود نبود ... ا
چون آن درخت كه زير باران ايستاده است ... ا
نگاهش كن ... ا
چون آن كلاغ .. ا
چون آن خانه
چون آن سايه ... ا
ما گلچين تقدير و تصادفيم ... استواي بود و نبود ... ا
به روزگار طوفان موج و نور رنگ ... در اشكال گرفتار آمدم ... ا
مستطيل هاي جادو - مربع هاي جادو ... ا
من در همين پنجره معصوميت آدم را گريه كردم ... ا
ديوانگي هاي ديگران را ديوانه شدم

زلف به چپ و راست خواباندم تا دل ببرم از دختر عمويم
از ديوار راست بالا رفتم به معجزه ي كودكي با قورباغه اي در جيبم
حراج كردم همه ي رازهايم را يكجا دلقك شدم با دماغ پينوكيو و بته ي گَوَني به جاي موهايم ... ا
آري گلم دلم ... حرمت نگه دار ... كين اشكها خونبهاي عمر رفته من است .. ا
سرگذشت كسي كه هيچ كس نبود .. و هميشه گريه مي كرد ... ا
بي مجال انديشه به بغض هاي خود ... ا
تا كي مرا گريه كند... تا كِي ... ا
و به كدام مرام بميرد ... ا
آري گلم دلم ... فریاد بزن مرا ... ا
و به آفتاب فردا بيانديش كه براي تو طلوع مي كند ... ا
با سلام و عطر آويشن

كاش هرگز آن روزاز درخت انجير پائين نيامده بودم !!كاش

2008-02-07T17:39:00.000+10:00

Photo by: Vladimir Labaj

كهكشان ها

كو زمينم؟

زمين

كو وطنم؟

وطن

كو خانه ام؟

خانه

كو مادرم؟

مادر

كو كبوترانم؟

معناي اين همه سكوت چيست؟

من گم شدم در تو؟

يا تو گم شدي در من اي زمان؟

كاش هرگز آن روزاز درخت انجير پائين نيامده بودم !! ا

كاش

2008-01-23T18:35:00.000+10:00

Photo By: Klaipeda

---

تنها پيراهنِ تو می‌داند

آنجا چه رازی از لذتِ ليمو خواب است

---

از کتاب سمفونی سپیده دم

با مستان مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت

2008-01-07T09:12:00.000+10:00

Photo By: Farid Salemi

---

چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت
دریغا بوسه چندی بر زنخدان دلاویزت

---
خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی
سپر انداخت عقل از دست ناوک‌های خون ریزت

---
برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی
فغان از قهر لطف اندود و زهر شکرآمیزت

---
لب شیرینت ار شیرین بدیدی در سخن گفتن
بر او شکرانه بودی گر بدادی ملک پرویزت

---
جهان از فتنه و آشوب یک چندی برآسودی
اگر نه روی شهرآشوب و چشم فتنه انگیزت

---
دگر رغبت کجا ماند کسی را سوی هشیاری
چو بیند دست در آغوش مستان سحرخیزت

---
دمادم درکش ای سعدی شراب صرف و دم درکش
که با مستان مجلس درنگیرد زهد و پرهیزت

به یاد استاد رادی

2007-12-27T11:03:00.000+10:00

درک زیبایی، درکی زیباست

...
سبزی سرو فقط یک سین است از الفبای نهاد بشری
حرمت رنگ گل از رنگ گلی گم گشته است
عطر گل خاطره عطر کسی است که نمی‌دانیم کیست؛ می‌آید یا رفته است
نمی‌گنجد کهکشان در چمدان حیرت؛

...
آدمی حسرت سرگردان است

...
ناظر هلهله باد و علف
هیجانی است بشر

...

یلــــــــــــدا

2007-12-21T11:27:00.000+10:00

او که بی‌دليل
مرا به درآمدنِ آفتاب اميد می‌دهد
ابلهِ دلسوزِ ساده‌ای‌ست
که نمی‌داند
نوميدی سرآغازِ دانايیِ آدمی‌ست

---------------

بر گرفته از کتاب سمفونی سپیده دم

فرصتی ماندست

2007-12-13T18:45:00.000+10:00

Photo By: Massimiliano Uccelletti

،آب و آبی با تو می جوشد

... آسمان یا هر چه دریاییست

،سبز و سوری با تو می روید

... زمین یا هر چه زیباییست

،ارغنون و عشق با تو می ماند

... لحن دل یا آنچه لیلاییست

،مهر و مینو با تو می تابد

... آنچه روشن، آنچه رؤیاییست

،ماه و مه پیچیده درهم

،فرصتی ماندست

،پشت راز سبز جنگل

،فرصتی بی وهم

،پای رفتن هست و شوقِ نو رسی با من

... سمت و سویی تا سَحَرزاییست

،چشم می چرخد تو را و باغ می چرخد

... من نمی گویم

،خیل شب بوهای شادابی که می چرخند و می جوشند و می رویند

: می گویند

"در چه چشمی، با چه آئینی، چنین آئینه آراییست؟ "

!من نمی دانم تو را آنسان که باید گفت

... من نمی گویم

،از تو گفتن

،پای من در گِل

،بالهای شعر من در بند

... من نمی گویم

،خیل باران های بار آور که می بارند و می جویند

: می گویند

،تا نفس باقیست

...

... فرصت چشمت تماشاییست

اسمی داشت ... یادم رفت

2007-12-05T19:07:00.000+10:00

Photo By: Hanna Cowpe

چرا به ياد نمی‌آورم؟

مرا از به ياد آوردنِ آسمان و ترانه ترسانده‌اند

مرا از به ياد آوردنِ تو و تغزلِ تنهايی، ترسانده‌اند

گفتی برای بردنِ بوی پيراهنت برخواهی گشت

من تازه از خوابِ يک صدف از کف هفت دريا آمده بودم

انگار هزار کبوتربچه‌ منتظر در پسِ چشمهات

دلواپسی مرا می‌نگريست

2007-11-20T17:17:00.000+10:00

Photo by: James Maher

مادربزرگ

گم كرده ام در هياهوي شهر

آن نظر بند سبز را

كه در كودكي بسته بودي به بازوي من

در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق

خمره دلم بر ايوان سنگ و سنگ شكست

دستم به دست دوست ماند

پايم به پاي راه رفت

من چشم خورده ام

من تكه تكه از دست رفته ام

در روز روز زندگانيم

2007-11-12T12:09:00.001+10:00

Photo by: Massimiliano Uccelletti

همه بر سر زبانند و تو در میان جانی

2007-11-06T16:33:00.000+10:00

آرام اما بی قرار

خواب تو و رؤیایی به عطر تو

خاطرات روزهای بی بازگشت من

آه اگر می دانستی

2007-10-18T17:05:00.000+10:00

Photo by: Gianluca Di Vito

وقتی يک جوری

يک جورِ خيلی سخت

خيلی ساده می‌فهمی

حالا آن سوی اين ديوارهای بلند

يک جايی هست که حال و احوالِ آسانِ مردم را می‌شود شنيد

يا می‌شود يک طوری از همين بادِ بی‌خبر حتی

عطرِ چای تازه و بوی روشنِ چراغ را فهميد

تو دلت می‌خواهد يک نخِ سيگار

کمی حوصله

يا کتابی

لااقل نوکِ مدادی شکسته بود

تا کاری

کلمه‌ای

مرورِ خاطره‌ای شايد

2007-10-10T16:14:00.000+10:00

از در درآمدی و من از خود به درشدم

گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

---
گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

---
چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم

---
گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود بدیدم و مشتاقتر شدم

---
دستم نداد قوت رفتن به پیش یار

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

---
تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

---
من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم

---
بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

---
او را خود التفات نبودش به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

---
گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

2007-09-30T02:38:00.000+10:00

Photo By: Matusciac Alex

یکبار خواب دیدن تو
به تمام عمر می ارزد

...
دوستت دارم
،و تاوان آن هر چه باشد
باشد

...
باکی ندارم از هیچکس و هر کس
که تو را دارم؛
عزیز

شاعر:؟

2007-09-26T17:50:00.000+10:00

دو سال تمام

2007-09-14T10:23:00.000+10:00

Photo by: Ignacio Ayestaran

!ها ... ری‌را

،می‌دانم

،حالا می‌دانم

،همه‌ ما جوری غريب

ادامه دريا و

!نشانیِ آن شوقِ پُر گريه‌ايم

---

... گريه در گريه

... خنده به شوق

!نوش

... لاجرعه‌ ليالی

،در جمع من و اين بُغضِ بی‌قرار

... جای تو خالی

،در جمع من و اين بُغضِ بی‌قرار
... جای تو خالی

... جای تو خالی

پنجره را می‌بندم

2007-09-06T13:45:00.000+10:00

چرا به ياد نمی‌آورم!؟

از دره‌های دور، آوای گنگ کسی می‌آيد

زنبق‌ها، پونه‌ها، زنبورها

بيدها و پروانه

بيدها و سايه‌های پسين

کودکی‌های مرا زنی در زنبيل خويش به خانه شما آورد

يادهای غريب، شبهای بلند

و ترنم و خاطره‌ای که از ترانه خوابهای من گريخته‌اند

چرا به ياد نمی‌آورم!؟

کلاغی بر بام خانه تو

ترديد مرا رقم می‌زد

دره‌ی اوين پر از آواز بابونه و گردو بود

شگفتا هر چه تو را به يادم بياورد، زيباست

بوی نمور کوچه و کلمات

نگاه مورب کسی که از انتهای بن‌بست باز آمده است

و دستها، دامنه‌ها، روزنامه‌های عصر، پتوی کهنه‌ای بر هره‌ ديوار

هرچه تو را به يادم بياورد، زيباست

پنجره را می‌بندم

من عادتِ آرام دقيقه‌شماری مغمومم

چرا به ياد نمی‌آورم؟

هميشه

من هميشه پيش از پا نهادن به هر نهری

نخست مشتی از انعکاس آن را نوشيده‌ام

باور کن

باور کن از شنيدن هر صدای نابهنگامی

انگار ديگر هيچ ترانه‌ای را به ياد نمی‌آورم

2007-08-30T14:09:00.000+10:00

Photo by: Ignacio Ayestaran

،نيمكت كهنه باغ

،خاطرات دورش را

،در اولين بارش زمستانی

... از ذهن پاك كرده است

خاطره شعرهايی را

... كه هرگز نسروده بودم

خاطره آوازهايی را

!كه هرگز نخوانده بودی

2007-08-24T09:50:00.001+10:00

Photo by: Ellen van Deelen

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
-ای نخورده مست-
لحظه دیدار نزدیک است

چگونه در هیاهوی زندگی گمت کردم؟

2007-08-13T11:20:00.000+10:00

Photo by: Gianluca Di Vito

...

،خواب آن نشان قرمز در دست های من

،آن مدادی که سر آغاز یک سرگشتگی بود

،سر آغاز یک عمر بود

... یک عشق بود

،خواب آن روزهای رؤیایی

دلم را طوفانی می کند

+++

... خاطرات روزهای بی بازگشت من ...

+++

... حتی یک لحظه

... یک لحظه در خواب دیدنت را می پرستم

در این بن بست

2007-08-08T15:28:00.000+10:00

،دهانت را می بویند

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

،دلت را می بویند

... روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند

!عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

،در این بن بست کج و پیچ سرما

... آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

... روزگار غریبی است نازنین

،آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است؛

!نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

،آنک قصابانند بر گذرگاهها مستقر

!با کنده و ساتوری خون آلود

... روزگار غریبی است نازنین

... و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند

!و ترانه را بر دهان

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

،کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

... روزگار غریبی است نازنین

،ابلیس پیروز مست

!سور عزای ما را بر سفره نشسته است

!خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

سگها و گرگها

2007-08-03T08:55:00.000+10:00

هوا سرد است و برف آهسته بارد

ز ابری سکت و خکستری رنگ

زمین را بارش مثقال، مثقال

فرستد پوشش فرسنگ، فرسنگ

سرود کلبه ی بی روزن شب

سرود برف و باران است امشب

ولی از زوزه های باد پیداست

که شب مهمان توفان است امشب

دوان بر پرده های برفها، باد

روان بر بالهای باد، باران

درون کلبه ی بی روزن شب

شب توفانی سرد زمستان

آواز سگها

زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و توفان خشمنک است

کشد - مانند گرگان - باد، زوزه

ولی ما نیکبختان را چه بک است ؟

کنار مطبخ ارباب، آنجا

بر آن خک اره های نرم خفتن

چه لذت بخش و مطبوع است، و آنگاه

عزیزم گفتم و جانم شنفتن

وز آن ته مانده های سفره خوردن

و گر آن هم نباشد استخوانی

چه عمر راحتی دنیای خوبی

چه ارباب عزیز و مهربانی

ولی شلاق! این دیگر بلایی ست

بلی، اما تحمل کرد باید

درست است اینکه الحق دردنک است

ولی ارباب آخر رحمش اید گذارد

چون فروکش کرد خشمش

که سر بر کفش و بر پایش گذاریم

شمارد زخمهایمان را و ما این

محبت را غنیمت می شماریم

خروشد باد و بارد همچنان برف

ز سقف کلبه ی بی روزن شب

شب توفانی سرد زمستان

زمستان سیاه مرگ مرکب

آواز گرگها

زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و توفان خشمگین است

کشد - مانند سگها - باد، زوزه

زمین و آسمان با ما به کین است

شب و کولک رعب انگیز و وحشی

شب و صحرای وحشتنک و سرما

بلای نیستی، سرمای پر سوز

حکومت می کند بر دشت و بر ما

نه ما را گوشه ی گرم کنامی

شکاف کوهساری سر پناهی

نه حتی جنگلی کوچک، که بتوان

در آن آسود بی تشویش گاهی

دو دشمن در کمین ماست، دایم

دو دشمن می دهد ما را شکنجه

برون: سرما درون: این آتش جوع

که بر ارکان ما افکنده پنجه

دو ... اینک ... سومین دشمن ... که ناگاه

برون جست از کمین و حمله ور گشت

سلاح آتشین ... بی رحم ... بی رحم

نه پای رفتن و نی جای برگشت

بنوش ای برف ! گلگون شو، برافروز

که این خون، خون ما بی خانمانهاست

که این خون، خون گرگان گرسنه ست

که این خون، خون فرزندان صحراست

درین سرما، گرسنه، زخم خورده

دویم آسیمه سر بر برف چون باد

ولیکن عزت آزادگی را نگهبانیم، آزادیم، آزاد

دل خوش

2007-07-26T13:42:00.000+10:00

جا مانده است
چيزي جايي
كه هيچ گاه ديگر
هيچ چيز
جايش را پر نخواهد كرد
نه موهاي سياه و
نه دندانهاي سفيد

سومین سالروز مرگ حسین پناهی

هی همین دل بیقرار من

2007-07-19T14:24:00.000+10:00

Photo by: Massimiliano Uccelletti

حالا همه همسايه‌ها می‌دانند

... من هر غروب

!غروب هر پنجشنبه تا شبِ‌ التماس

،به جستجوی عکسِ کوچکی از تو بالای کارنامه‌ سالِ آخرت

هی گنجه و پشت و رویِ خانه را

... در خواب خاطره می‌گردم

پس نشانی تو را کِی در هراسِ گمشدن از دست ‌داده‌ام؟

!ری‌را

!مگسم می بینه

2007-07-12T12:55:00.000+10:00

Photo by: Elena & Vitaly Vasilieva

ما چرا می بینیم؟

...

ما چرا می فهمیم؟

...

ما چرا می پرسیم؟

----

... وقتی هر خاطره ای، تو رو یادم میاره

2007-07-06T09:30:00.000+10:00

Photo by: Novic Arman Zhenikeyev

... پشت این پنجره ها، وقتی بارون می باره

... وقتی آهسته غروب، تو خونه پا می ذاره

... وقتی هر لحظه نسیم، توی باغچه ها میاد

... توی خاک گلدونا، بذر حسرت می کاره

...

... وقتی شبنم می شینه، رو غبار جاده ها

... وقتی هر خاطره ای، تو رو یادم میاره

... وقتی توی آینه، خودمو گم می کنم

...

... می دونم که لحظه هام، رنگ آبی نداره

...

تازه احساس می کنم، که چشام بارونیه

!پشت این پنجره ها، داره بارون می باره

-------------

شاعر: ؟

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

2007-06-27T11:00:00.000+10:00

Photo by: Novic Arman Zhenikeyev

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

---

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

---

زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

---

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

---

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

---

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

---

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

---

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

تا به خاک در آصف نرسد فریادم

---

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

من از آن روز که دربند توام آزادم

همه چی از یاد آدم می ره

2007-06-20T14:01:00.000+10:00

Photo By: Novic Arman Zhenikeyev

همه چی از یاد آدم می ره

مگه یادش که همیشه یادشه

یادمه قبل از سوال

کبوتر با پای من راه می رفت

جیرجیرک با گلوی من می خوند

شاپرک با پر من پر می زد

سنگ با نگاه من برفو تماشا می کرد

مست می کردم من با زنبور، از گس عطر گل بابونه

سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز

هاله بودم در صبح، گرد چتر یاس

گیج می رفت سرم، در تکاپوی سر گیج عقاب

نور بودم در روز، سایه بودم در شب

خود هستی بودم، روشن و رنگی و مرموز و دوان

منِ عفریته مرا افسون کرد

مرا از هستی خود بیرون کرد

راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود، خود فراموش بود

چرخ و چرخیدن خود با هستی، حذر از دیدن خود در هستی

حلقه افتاد پس از طرح سوال

ابدی شد قصه هجر و وصال

آدمی مانده و آیا و محال

بیکرانه است دریا کوچیکه قایق من

های آهای تو کجایی نازی

عشق بی عاشق من

سردمه!! مثل یک قایق یخ کرده رو دریاچه یخ، یخ کردم

... عین آغاز زمین

... زمین

یه کسی اسممو گفت؟

تو منو صدا کردی یا جیرجیرک آواز می خوند؟

جیرجیرک آواز می خوند

تشنته؟

آب میخوای؟

کاشکی که تشنه م بود

گشنته؟

نون می خوای؟

کاشکی که گشنم بود

دندونت درد می کنه؟

سردمه

خوب برو زیر لحاف

صد لحاف هم کممه

آتیشو الو کنم؟

می دونی چیه نازی؟

تو سینه ام قلبم داره یخ می زنه

اون وقتش توی سرم، کوره روشن کردند

پاتو چرا بستی به تخت؟

پامو! پامو بستم که اگه یه وقت زمین سقوط کنه طوری نشم

کی، کی گفته زمین می خواد سقوط کنه؟

قانون دافعه گفت

چشممو دور می بینی می ری ددر

بوی گوگرد می دی

هی هوار! فسفر و گوگرد و تشخیص نمی دن

وای از اقبالم! باز بارون خیال، آسیاب ذهنتو چرخونده؟

باز فیلسوف و سوال

باز عارف و سفال

باز هستی و زوال

باز آمال و محال

باز شاعر و نهال

باز کودک و خیال؟

کجاها رفته بودی؟

میخونه یا معبد؟

رنج ما قوی تر از مشروبه! میخونه افسونه! پس چرا چشات شبیه چشای شیطونه؟

من نمی بخشم اگه، جای پات بی جای پام، روی جایی حک بشه! کجاها رفته بودی؟

هیچ کجا! رو شعاع هستی برا خودم می گشتم

همه چی برای من ممکن بود

تو خودت می بینی، همه چیز عادی بود

کاه دادم به خر

کفشامو بردم گذاشتم تو کَپَر، که یه هو نصف شبی سگ نبره

فرقونو شستم که سیمان تو کفش خشک نشه

لحافو رو بچه ها پهن کردم

همه چی! همه چی! همه چی برای من ممکن بود

کار و تولید و تلاش

حرمت همسایه

می دونستم که سلام یعنی چه

می دونستم که زمان معناش چیه

من کیه

اون کدومه

می دونی؟

بعدش هم، گردنُ صاف کردم

خیره ماندم به دور

انگاری سایه م افتاد رو ماه

مثل یه هول مثل یه غول

به خودم می گفتم: انسانم

من شعور همه آفاق هستم

می تونم برای شیر زائو ماما بشم

می تونم پلنگو زنجیرش کنم

می تونم با تیشه چنار رو سرنگون کنم

!می تونم

بعدش هم زد به سرم که برم پشت سوال برگردم به کودکی

تا که با چرخ خیال

وصله نور بدوزم به پیراهن شب

!یه هو وسوسه شدم رفتم توی نا ممکن

تو ناممکن، فیل هوا می کردن؟

آره! خب! فیل هوا

که می خواستی برگردی به کودکی؟

آره، آره خب ، پشت سوال

کی؟ کجا؟ کی؟ کجا؟

می خواستم! می خواستم اما مقدورم نشد باید مقدورم بشه

آه! خنده های بی دلیل

گریه های بی دلیل

خیره گی ها، خیره گی ها، خیره گی خیره گی ها و سکوت

خیره گی و افق سرخ غروب

خیره گی و علف ترد بهار خیره گی و شبح کوه و درختان در شب

خیره گی و چرخش گردن جغد

خیره گی و بازی ستاره هاخنده بر جنگ بز و گیوه ی پهن مادر

گریه بر هجرت یک گربه از امروز به قرنی دیگر

خنده بر عرعر خر

من، من باید برگردم، تا تو قبرستون ده، غش عش ریسه برم

به سگ از شدت ذوق، سنگ کوچیک بزنم

توی باغ خودمون انار دزدی بخورم

وقتی که هوای حلوا کردم با خدا حرف بزنم

آخه تنها من می دونم شونه چوبی خواهرم کجا افتاده

کلید کهنه صندوق عجایب، لای دستمال چه نوع پیر زنی پنهونه

راز خاموشی فانوس کجاست

گناه پای شل گاو سیاه گردن کیست

چه گلی را اگه پرپر بکنی شیر بزت می خشکه

من باید برگردم تا به مادرم بگم، من بودم اون شب، شیربرنج سحریتو خوردم

تا به بابام بگم، باشه باشه، نمی خواد کولم کنی! گندوما را تو ببر، من به دنبالت می آم

قول می دم که نشینم خونه بسازم با ریگ دنبال مارمولکا

نرم تا آن ور کوه! من می خوام برگردم به کودکی

--------

گفتگوي من و نازي زير چتر

2007-06-15T08:43:00.000+10:00

Photo by: Petek Arici

نازي : بيا زير چتر من كه بارون خيست نكنه

مي گم كه خلي قشنگه كه بشر تونسته آتيشو كشف بكنه و

قشنگتر اينه كه يادگرفته گوجه را تو تابه ها سرخ كنه و بعد بخوره راسي راسي؟

يه روزي اگه گوجه هيچ كجا پيدانشه اون وقت بشر چكار كنه ؟

من : هيچي نازي دانشمندا تز مي دن تا تابه ها را بخوريم

وقتي آهنا همه تموم بشه اون وقت بشر لباسارو مي كنه و

!با هلهله از روي آتيش مي پره

نازي : دوربين لوبيتل مهريه مو اگه با هم بخوريم

هلهله هاي من وتو چطوري ثبت مي شه؟

!من : عشق من آب ها لنز مورب دارند آدمو واروونه ثبتش مي كنند

عكسمون تو آب بركه تا قيامت مي مونه

نازي : رنگي يا سياه سفيد ؟

!من : من سياه و تو سفيد

نازي : آتيش چي ؟

تو آبا خاموش نمي شن آتيشا؟

من : نمي دونم والله چتر رو بدش به من

نازي : اون كسي كه چتر رو ساخت عاشق بود؟

!من : نه عزيز دل من، آدم بود

و خاصیت عشق این است

2007-06-05T12:54:00.000+10:00

Photo by: Yuri Bonder

می‌توانم کنار تو باشم و

باز بی آواز

از راز اين همه همهمه بگذرم

من از پیِ زبانِ پوسيدگان نخواهم رفت

،تنها منم که در خواب اين همه زمستانِ لنگر نشين

هی بهارْبهار ... برای باغ بابونه آرزو می‌کنم

...

حالا همين شوقِ بی‌قيمت و قاعده

همين حدود رويا و

،رفتنِ از پی نور

،ما را بس

... تا بر اقليم شقايق و خيالِ پروانه پادشاهی کنيم

من به چشمان خيال انگيزت معتادم

2007-05-25T09:25:00.000+10:00

Photo by: Yuri Bonder

...

كاهش جان من

اين شعر من است

آرزو می کردم که تو خواننده شعرم باشی

راستی شعر مرا می خوانی؟

نه، دريغا، هرگز

باورنم نيست كه خواننده شعرم باشی

!كاشكی شعر مرا می خواندی

...

چه كسی خواهد ديد مردنم را بی تو؟

بی تو مردم، مردم

گاه می انديشم خبر مرگ مرا با تو

چه كس می گويد؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا از كسی می شنوی

روی تو را كاشكی می ديدم

شانه بالازدنت را بی قيد

و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد

و تكان دادن سر را كه عجيب!‌ عاقبت مرد؟

افسوس

!كاشکی می ديدم

تقدیم به تو

2007-05-18T10:35:00.000+10:00

،آب و آبی با تو می جوشد

... آسمان یا هر چه دریاییست

،سبز و سوری با تو می روید

... زمین یا هر چه زیباییست

،ارغنون و عشق با تو می ماند

... لحن دل یا آنچه لیلاییست

،مهر و مینو با تو می تابد

... آنچه روشن، آنچه رؤیاییست

،ماه و مه پیچیده درهم

،فرصتی ماندست

،پشت راز سبز جنگل

،فرصتی بی وهم

،پای رفتن هست و شوقِ نو رسی با من

... سمت و سویی تا سَحَرزاییست

،چشم می چرخد تو را و باغ می چرخد

... من نمی گویم

،خیل شب بوهای شادابی که می چرخند و می جوشند و می رویند

:می گویند

"در چه چشمی، با چه آئینی، چنین آئینه آراییست؟ "

!من نمی دانم تو را آنسان که باید گفت

... من نمی گویم

،از تو گفتن

،پای من در گِل

،بالهای شعر من در بند

... من نمی گویم

،خیل باران های بار آور که می بارند و می جویند

:می گویند

،تا نفس باقیست

...

... فرصت چشمت تماشاییست

حمیدرضا عبدالملکیان

----

تولدت مبارک

چه درونم تنهاست

2007-05-12T21:28:00.000+10:00

Photo by: Petek Arici

ابري نيست

بادي نيست

مي نشينم لب حوض

گردش ماهي ها

،روشني

،من

،گل

... آب

پاكي خوشه زيست

مادرم ريحان مي چيند

نان و ريحان و پنير

آسماني بي ابر

اطلسي هايي تر

رستگاري نزديك

لاي گل هاي حياط

نور در كاسه مس، چه نوازش ها مي ريزد

نردبان از سر ديوار بلند، صبح را روي زمين مي آرد

پشت لبخندي پنهان هر چيز

روزني دارد ديوار زمان

كه از آن، چهره من پيداست

چيزهايي هست، كه نمي دانم

مي دانم، سبزه اي را بكنم خواهم مرد

مي روم بالا تا اوج

من پرواز بال و پرم

راه مي بينم در ظلمت

من پرواز فانوسم

من پرواز نورم و شن و پر از دار و درخت

پرم از راه

از پل

از رود

از موج

پرم از سايه برگي در آب

***

چه درونم تنهاست

نغمه خاموش

2007-05-06T17:40:00.000+10:00

Photo by: Jean-Sebastien Monzan

چرا به ياد نمی‌آورم؟

...

،هميشه‌ی بودن

... باهم بودن نيست

،گفتی از سايه‌روشن گريه‌هات

... دسته گلی بنفش برای علو خواهی آورد

!يکی از همين دوسه واژه را به ياد نمی‌آورم

...

هميشه پيش از يکی، سفرهای ديگری در پی است

!هی آوازت داده بودم بیا

2007-04-30T15:17:00.000+10:00

می‌دانم

حالا سالهاست که ديگر هيچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد

حالا همه می‌دانند که همه‌ ما يک ‌طوری غريب يک طوری ساده و دور

وابسته ديرسالِ بوسه و لبخند و علاقه‌ايم

آنچه گفتی غایت مطلوب بود

2007-04-18T14:16:00.000+10:00

Photo By: Jerzy Katolik

آنچه کردی، آنچه گفتی غایت مطلوب بود
هر چه گفتی خوب گفتی، هر چه کردی خوب بود

.
من چرا در عشق اندیشم ز سنگ طعن غیر
آنکه مجنون بود اینش در جهان سرکوب بود

.
چند گویی قصه‌ ایوب و صبر او، بس است
بیش از این ما صبر نتوانیم، آن ایوب بود

.
بود از مجنون به لیلی لاف یکرنگی دروغ
در میان گر احتیاج قاصد و مکتوب بود

.
من نمی‌دانم که این عشق و محبت از کجاست؟
اینقدر دانم که میل از جانب مطلوب بود

.
این عجایب بین که یوسف داشت در زندان مصر
پای در زنجیر و جایش در دل یعقوب بود

.
وحشی این مژگان خون پالا که گرد غم گرفت
یاد آن روزی که در راه کسی جاروب بود

!بیا بگشای در ... دلتنگم

2007-04-11T08:47:00.000+10:00

Photo by: Alessandro Fais

------

!سلام

حال همه‌ ما خوب است

،ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور

!که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند

،با اين همه عمری اگر باقی بود

،طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم

که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و

!نه اين دلِ ناماندگارِ بی‌درمان

:تا يادم نرفته است بنويسم

،حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود

می‌دانم هميشه حياط آنجا پر از هوای تازه‌ باز نيامدن است

،اما تو لااقل

،حتی هر وهله

،گاهی

،هر از گاهی

!ببين انعکاس تبسم رؤيا شبيه شمايل شقايق نيست

،راستی خبرت بدهم خواب ديده‌ام خانه ای خريده‌ام

!بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌ديوار ... هی بخند

بی‌پرده بگويمت: چيزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نيک خواهم گرفت

دارد همين لحظه يک فوج کبوتر سپيد

... از فرازِ کوچه ما می‌گذرد

... باد بوی نامهای کسان من می‌دهد

يادت می‌آيد رفته بودی خبر از آرامش آسمان بياوری؟

،نه ری‌را جان! نامه‌ام بايد کوتاه باشد

،ساده باشد

... بی حرفی از ابهام و آينه

:از نو برايت می‌نويسم

!حال همه‌ ما خوب است اما تو باور نکن

------

سید علی صالحی

------

هنوز هم غریب ترین چهره، چهره ایست که در آینه می بینم ... ا

۲۲فروردین۱۳۸۶

آقا شما در در آستانه 29 سالگی چه احساسی دارین؟!؟

2007-04-06T16:48:00.000+10:00

تولد
تولد
تولدت مبارک
مبارک
مبارک
تولدت مبارک
* ببین تووبلاگت رو با ما ِشرکردی منم هی سوء استفاده میکنم

عسل و کاوه از نیم کره شمالی

--------------------

پا نوشت: عسل و کاوه عزیز خیلی خیلی خوشحالم کردین. نمی دونم از کجا شروع کنم! اول این که ببخشین که اینقدر دیر دارم واکنش نشون می دم! آخه اینجا یه تعطیلیه طولانی داریم که امروز (دوشنبه) روز آخرشه و من هم ترجیح داده بودم این چند روز رو دور از هیاهوی اینترنت باشم. خلاصه این که امروز اومدم و دیدم این تبریک دلنشین رو برام نوشتین. خیلی خوشحالم کردین دوستان خوب من. حالا اتفاقاً راجع به احساسی که پرسیده بودی یه خط نوشتم که چهارشنبه پستش می کنم. البته شما که به پشت صحنه اینجا دسترسی دارین می تونین زودتر هم بخونینش. در نهایت باز هم ممنون و یه بوس و کنار اینترنتی از اینجا تا ایشالا یه روزی ... خیلی زود ... دوباره همدیگر رو ببینیم. ا

خاطره

2007-03-26T13:13:00.000+10:00

Photo by: Sascha Hüttenhain

،غريب آمدی و آشنا رفتی

!اما من که خوب می‌شناسَمَت ری‌را

،من بارها

... تو را بارها در انتهای رويايی غريب ديده بودم

،تو را در خانه، در خوابِ آب، در خيابان

در انعکاسِ‌ رُخسارِ دختران ماه

در صفِ خاموشِ مردمان، اتوبوس، ايستگاه و

... سايه‌سارِ مه‌آلود آسمان

!چه احترام غريبی دارد اين خواب، اين خاطره، اين هم ديده که دريا ... ری‌را

سال نو مبارک

2007-03-21T10:49:00.000+10:00

هانیه و پرشین عزیز
فقط چند دقیقه ای از رسیدن سال نو گذشته و طبق معمول کلی یادتون بودیم ؛
سال نوتون مبارک

نوروز مبارک

2007-03-19T13:40:00.000+10:00

Photo by: David Cassidy

Photo by: Ken Beilman

Photo by: Koos Net

Photo by: Mehmet Akin

Photo by: Doug Stewart

یا مقلب القلوب والابصار
یا مدبر الیل و النهار
یا محول الحول والاحوال
حوّل حالنا الی احسن الحال

***

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز
که سليمان گل از باد هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من
کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

لاله بوی می نوشين بشنيد از دم صبح
داغ دل بود به اميد دوا بازآمد

چشم من در ره اين قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

گر چه حافظ در رنجش زد و پيمان بشکست
لطف او بين که به لطف از در ما بازآمد

چون تو چوگان می‌زنی جرمی نباشد گوی را

2007-03-08T16:46:00.000+10:00

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را

وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را

*
روی اگر پنهان کند سنگین دل سیمین بدن

مشک غمازست نتواند نهفتن بوی را

*
ای موافق صورت و معنی که تا چشم منست

از تو زیباتر ندیدم روی و خوشتر خوی را

*
گر به سر می‌گردم از بیچارگی عیبم مکن

چون تو چوگان می‌زنی جرمی نباشد گوی را

*
هر که را وقتی دمی بودست و دردی سوختست

دوست دارد ناله مستان و هایاهوی را

*
ما ملامت را به جان جوییم در بازار

عشق کنج خلوت پارسایان سلامت جوی را

*
بوستان را هیچ دیگر در نمی‌باید به حسن

بلکه سروی چون تو می‌باید کنار جوی را

*
ای گل خوش بوی اگر صد قرن بازآید بهار

مثل من دیگر نبینی بلبل خوشگوی را

*
سعدیا گر بوسه بر دستش نمی‌یاری نهاد

چاره آن دانم که در پایش بمالی روی را

قصيده‌ای ناتمام از تمام بوسه‌های بی‌سرانجام

2007-03-01T09:44:00.000+10:00

،هنوز تا شبِ قرارِ تو گويا
چند چراغ ديگر از طیِ اين شبانه باقی بود
که پرنده‌ای با شتابِ چيزی شبيه باد
آمد و دَمی در برابر دريا
... روی همان چينه‌ی کاهگلی نشست
آن سوتر از رديف روياها
هماغوشِ باران و گريه‌های بلند
،زنی آهسته از پسِ پرده نگاهش می‌کرد
انگار قاصدِ غزلی ناسروده از اندوهِ گيسويی بُريده بود
که رو به دامنه‌ی دوری از غروب
!چشم به راهِ پرنده‌ای ديگر می‌گريست

!هی بی‌قرار
!... دلِ نازک‌تر از نمی‌دانم چه
تو يعنی نمی‌دانستی !؟
پشتِ همين کوچه‌ی خواب و چينه‌ی خاکستر
باغی بوده است بالا دستِ دريا و دامنه؟
!نه
هنوز جای پای تو بر سايه‌روشنِ آب و
ساحلِ ستاره پيدا بود
که باد با شتابِ چيزی شبيه باد
آمد و چراغ مُرده بر دو دستِ دريا را با خود بُرد
،آن روز غروب
آن سوتر از کمانه‌ی آب‌های دور
سمتِ هماغوشی سايه با آسمانِ بلند
مردی در پسِ آستين بی‌سوال ... آهسته می‌گريست
پرنده‌ی مغموم بر چينه‌ی کاهگلی نگاهش می‌کرد
انگار قصيده‌ای ناتمام از بوسه‌های بی‌سرانجامِ باران بود

!هی بی‌قرار
!دلِ نازک‌تر از نسيمِ نيامده ... ری‌را
تو يعنی نمی‌دانستی ...!؟

Goodbye my lover

2007-02-27T18:22:00.000+10:00

!همسایه ها مطلب بدین تا من وبلاگ داری کنــــــــــــــــــــــــــــــــــم

شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم

2007-02-15T14:35:00.001+10:00

،دست هایت سرچشمه مهربانیست
،چشم هایت معجزه زندگی
... و اندامت آرامگاه دغدغه های بی پایان من
!گیلاس مشروب تو را می خواهم
×××
... خاطرات روزهای بی بازگشت من ...
×××
،آیا دیدار دوباره آن روزها
آرزوی محال من است؟

اولين و آخرين

2007-02-08T12:57:00.000+10:00

خورشيد جاودانه مي درخشد در مدار خويش

ماييم كه يا جاي پاي خود مي نهيم و غروب مي كنيم هر پسين

اين روشناي خاطر آشوب در افق هاي تاريك دوردست

نگاه ساده فريب كيست كه همراه با زمين مرا به طلوعي دوباره مي كشاند ؟

اي راز

اي رمز

اي همه روزهاي عمر مرا اولين و آخرين

... گریه به شوق

2007-01-30T09:45:00.000+10:00

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغِ همسايه

... صبوری می‌کنم تا مَدار

، مُدارا

، مرگ

، تا مرگ، خسته از دق‌البابِ نوبتم

، آهسته زير لب

، چيزی

، حرفی

، سخنی بگويد

!مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت

!هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ

!يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند

... حالا برو ای مرگ

،برادر

، ای بيم ساده آشنا

، تا تو دوباره بازآيی

!من هم دوباره عاشق خواهم شد

محرم راز

2007-01-22T10:49:00.000+10:00

Photo by: Floriana Barbu

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

~~~
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت

گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

~~~
تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود

بنده من شو و برخور ز همه سیمتنان

~~~
کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز

تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

~~~
بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری

شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان

~~~
پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد

گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

~~~
دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل

مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

~~~
با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم

که شهیدان که‌اند این همه خونین کفنان

~~~
گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم

از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

گوشه ای از نشانی اول

2007-01-15T13:39:00.000+10:00

Photo by: JF Ochoa

يادت هست؟

گفتی نشانی ميهن من

همين گندمِ سبز

همين گهواره‌ی بنفش

همين بوسه‌ی مايل به طعمِ ترانه است؟

!ها ... ری‌را

من به خانه برمی‌گردم

هنوز هم يک ديدار ساده می‌تواند سرآغازِ‌ پرسه‌ای غريب در کوچهْ‌باغِ باران باشد

خسته ام

2007-01-10T10:40:00.000+10:00

... امروز هم اگر کسی صدایم کرد
بگو خانه نیست
بگو رفته است شمال
!می خواهم به جنوب بیندیشم
...

تورو تو شعرم دوباره می سازم

2007-01-05T13:42:00.000+10:00

اشتیاق دست هایم برای لمس دستهایت
اشتیاق ساده ایست مثل علاقه عریان سایه به درخت
مثل علاقه شدید نور به خوشید
هیجان بوسیدنت هیجان کودکانه ایست
مثل هیجان پریدن از روی یک نهر
مثل هیجان خیس شدن زیر یک باران نابهنگام بهاری
شادی دیدن چشم های قشنگت
شادی بی تعریفی ایست مثل شادی دیدار دوباره یک عزیز
مثل شادی دیدن رشد یک گل
-----
مرا به دست هایت برسان
بگذار سایه ای برای دست های خسته ات باشم
یا نوری باشم برای شب های تاریک دلتنگی هات
بوسیدنت را بر من سهل بگیر
که هیجان کودکانه ام پرپر نشود
و هر بار که زیر یک باران نابهنگام می روم
گرمی لبهایت گرما بخش دلم باشد
از من روی نگیر
که دیدن روی زیبایت مثل دیدن رشد یک گل
شادیم را صد چندان می کند
آرزوی با تو بودنم را جانی دوباره ببخش ... ای همه من

بار دیگر شهری که دوست می داشتم

2006-12-12T10:01:00.000+10:00

نه راهست اینکه بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

2006-12-07T13:16:00.000+10:00

Photo by: Chris Pastella

بيگانه با گمان خويش

بيگانه با گهواره خاموش قرونی دور

بيگانه با ازدحامِ بی‌مقصدِ خودلوليدگانی خمود

بيگانه با رخوتِ اين مدار مکرر صبح و شام

بيگانه با اين پياله کجمريزِ هلاهلِ هفت‌سر

بيگانه با بيع و شراع شعر

!بيگانه با محافلِ اين منم ... هی باد

بيگانه با تبِ مقامه مسدود

بيگانه با بده‌بستان تيرگی

با توطئه

با مرگ

با سکوت

بيگانه با نام‌آورانِ خريدهْ‌خورِ خودْاندرچه

بيگانه با دريچه بی‌دهان اين خانه صبور

بيگانه با کوچه و پچپچه مشتی ملول و منگ

بيگانه با تبسم مرسوم روابط روزانه

بيگانه با سايه‌های بی‌طاقتِ پسين

بيگانه با بستر نيمه‌خوابی از کينه و کابوس

بيگانه با جامه‌های خويش حتی

تلخایِ تيره‌ترين ترانه‌های جهان را پنداری که در بُنِ گوشهای گنگِ من

به غيبت نشسته‌اند

دريغا زمزمه مظنون من

دريغا تکلم بی‌سرانجامِ ناشادی

اينجا در تظاهر اين خاکستر زار

مرا منزلِ اشتياقی نيست

از شب و این درد پنهان خسته ام

2006-12-04T10:52:00.000+10:00

.... پناه بر تو ای فهم فراموشی
!که شب ها به یادش هستم و روزها به خوابش

----
وقتی که آمدم از لا به لای آن هم زندگی، آن همه خاطره
تنها کوله باری از لباس و کتاب آوردم که مبادا دلم برایش تنگ شود
اما همان لباس و کتاب بی جان هم

پر از خاطرات یک زندگی بودند و من نمی دانستم
!از آنجا که آمدم، آمدم که بمانم، آمدم که برنگردم
.... اما

----
.... پناه بر تو ای فهم فراموشی
!که شب ها به یادش هستم و روزها به خوابش
... دریغا باران بهاری یک عصر اردیبهشت
... نغمه ساز و دهل نوروز
... بوی مدرسه
!و برف هایی که هرگز فراموششان نخواهم کرد
----
... تو هم که انگار هیچ

شعر قامت قشنگ تورو ساختم

2006-11-29T08:11:00.000+10:00

Photo By: Sebastien Monzani

-------

باران می آید ... و من

هنوز حیران زیبایی تو زیر باران بهاری اردیبهشت ماه هستم
!هذیان نمی گویم
نزدیک تر اگر بیایی

هنوز هم می توانی عطر تنت را روی بدن خیس من حس کنی
روسری رنگین آن سال ها را کنار بگذار
دلم می خواهد صورت زیبایت را خیس از باران نابهنگام امروز ببینم
!تب هم ندارم
فقط نمی دانم از چه

هی هوای هوس های هر جایی و همهمه و هیجان به سرم می زند
!در به درم نکن
بیا کنارم بنشین
یک لحظه در گستره این سال ها رها شو
... رها
... آرام
چشم هایت را ببند
بگذار این باران بهاری غبار این همه سال را با خود ببرد
!حالا برگرد به روزهایی که هرگز باز نخواهد گشت
برگرد به خیسی عشق
برگرد به گستاخی اولین بوسه
برگرد به لحظه ای

که چشم هایت را بستی و لب های داغت لبهای بی شرم مرا جستجو کرد
... آه اگر بدانی چه می کشم
پنجره خیالت را رو به آن روزها باز کن
می دانم هوای آن روزها هنوز هم در کوچه پس کوچه های ذهن ما جاریست
----
!دیدی تب نداشتم
!فقط حال و هوای آن روزها

هی نمی دانم چرا هوش و حواسم را با خود می برد
!لااقل حالا تو هم با منی
!حالا اگر کنارم بیایی

می توانی لطافت اندامت را در جای جای بدن خیس من جستجو کنی
!نزدیک تر بیا

!بخواه

2006-11-24T17:56:00.000+10:00

يعنی بالاخره می‌آيد
با همان آهنگ قديمی‌اش زير پنجره
آرام، آسمانی، صبور سوت‌زنان از ماسوایِ اين حرف‌ها خواهد گذشت
هر کاری دلتان می‌خواهد بکنيد
کلمات را کُتَک بزنيد
از کبوتر و بنفشه بد بگوييد
بنويسيد تلفظ طولانیِ اسم دريا دشوار است
بنويسيد دستمان به ستاره، به او، به آينه نمی‌رسد
انگار بر باد و مثل باد، اصلا ديده نمی‌شود
رفتن از ماهی و
باز آمدن از آواز آب آموخته است
!هه ... من اينجا هستم برادران
پرتگاهِ علاقه به آدمی آسان است
امتحانِ ترانه به وقت سکوت
تازه من که چيزی از چراغِ اين کوچه نخواسته‌ام
من روشنم، رازدار و دريا تبار، ترانه‌خوانِ بادهای دربدر
غصه‌ چه را می‌خوری؟
بی‌خيال هر چه که بود يا هر چه پشتِ سر
من، هَم‌اسمِ آينه
اصلا ... تمام کتابِ سپيده را سطر به سطر از بَر دارم
می‌دانم بالای اين رودِ بی‌بازگشت
هميشه پلی برای باز آمدن هست
نيازی به گفتنِ شعر نيست
نيازی به سرودن سپيده نيست
من دارم با شما حرف می‌زنم
من خودم روشنم از رويای آدمی، از عشق
باد را می‌شناسم از دوران کودکی
بابونه را می‌شناسم از دوران کودکی
بلوغِ بيد، هوایِ بوسه، عيشِ علف، هلهله برهنه غلتيدنِ ريگ، آب، نور، خدا
حتي احوالِ آفتاب و سفارش به چلچله
راستی اين جاده تا انتهای جهان
چند منزلِ آشنا با آواز آدمی دارد؟
راه می‌افتيم
پايين‌تر از باغ پرتقال
پروانه‌ها خواب ستاره می‌بينند
مرهمی برای کلمات
دعایِ بوسه برای کبوتر، برای بنفشه برای ماه، فروغ، مولوی، دريا
!از اسمِ ساده خودم چيزی به خاطر نمی‌آورم
فقط سوال می‌کنم

از چه اين همه رودِ بی‌رويا عکسی از آن مسافرِ خسته با خود نمی‌آورد؟

خسته‌ام

2006-11-20T13:09:00.000+10:00

بيا برويم رو به روی بادِ شمال

آن سوی پرچين گريه‌ها

سرپناهی خيس از مژه‌های ماه را بلدم

!که بی‌راهه‌ی دريا نيست

ديگر از اين همه سلامِ ضبط شده بر آدابِ لاجرم خسته‌ام

!بيا برويم

آن سوی هر چه حرف و حديثِ امروزست

هميشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی‌ست

می‌توانيم بدون تکلم خاطره‌ئی حتی کامل شويم

می‌توانيم دمی در برابر جهان

به يک واژه ساده قناعت کنيم

من حدس می‌زنم از آوازِ آن همه سال و ماه

!هنوز بيت ساده‌ئی از غربتِ گريه را بياد آورم

... من خودم هستم

بی خود اين آينه را رو به روی خاطره مگير

هيچ اتفاق خاصی رخ نداده است

!تنها شبی هفت ساله خوابيدم و بامدادان هزارساله برخاستم

وین راه بی‌نهایت ...

2006-11-16T13:36:00.000+10:00

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

~~~
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

~~~
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

~~~
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کان جا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

~~~
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد خون ریز را حمایت

~~~
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود
از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت

~~~
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

~~~
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

~~~
این راه را نهایت صورت کجا توان بست
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

~~~
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

~~~
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت

تفکیک

2006-11-15T08:03:00.000+10:00

هر چند که هدف اولیه من از داشتن وبلاگ، نوشتن به زبان فارسی و برای دلتنگی های شخصی خودم بود اما کم کم مثل تمام علایق بشری، هدف خام اولیه من رنگ و بوی تازه ای به خودش گرفت و حالا احساس می کنم که اینجا علاوه بر همدم بودن برام دوست داشتنی شده. با این وجود و بعد از سکون و سکوت نسبتاً طولانی که گریبانگیر اینجا شده بود، با یک تحول در ساختار وبلاگ قصد برگشت دارم. توی این مدت که کمتر می رسیدم بنویسم، نوشته های قبلی رو مرور کردم و عدم هماهنگی بین نوشته هامو یک ایراد دیدم. برای همین، از این به بعد اینجا رو اختصاص می دم به مطالب فرهنگی و هنری (تو بخون شعر). یه پا دو پا و مشق شب رو هم ساختم برای نوشته های ورزشی و نوشته های شخصی خودم. اطلس تصویری رو هم که قبلاً راه انداخته بودم و خیلی وقت بود که ساکن بود دوباره فعالش می کنم برای یکی دیگه از دوست داشتنی های همیشگی خودم؛ جغرافیا.

آن خواب آسوده

2006-11-11T21:54:00.000+10:00

زرتشت

رسولِ رازدارانِ زمين

:اين‌گونه با سنگ و ستاره سخن گفت

آه که از حضورِ اين همه رنج"

دامنی کجاست تا مهربان‌تر از اينم طلب کند؟

کجاست روشن‌ترين روياهای آدمی؟

آن خوابِ آسوده

آن هستیِ يکسره کجاست؟

به راستی تواناترين بيدارِ اين سياره کدام است

" و عاشقانِ بزرگ آن ايلِ از آب آمده کيانند؟

یاد باد آن روز خوش

2006-10-31T11:42:00.000+10:00

Photo by: Sebastien Monzani

دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها
به نومیدی کشید آخر همه امیدواریها

~~~
رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازی
مکن جانا که هست این موجب بی اعتباریها

~~~
به اغیار از تو این گرم اختلاطیها که من دیدم
عجب نبود اگر چون شمع دارم اشکباریها

~~~
به صد خواری مرا کشتی وفا داری همین باشد
نکردی هیچ تقصیر، از تو دارم شرمساریها

~~~
شب غم کشت ما را یاد باد آن روز خوش وحشی
که می‌کرد از طریق مهر ما را غمگساریها

صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی

2006-10-24T08:08:00.000+10:00

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

~~~
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

~~~
زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت
صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی

~~~
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چو گل
شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

~~~
در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

~~~
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
ره روی باید جهان سوزی نه خامی بی‌غمی

~~~
آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

~~~
خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

~~~
گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

جوک

2006-10-18T09:40:00.000+10:00

چند تا جوک؛

لهجه شخصیت هاش با خودتون *

از بی تربیتی بودن بعضی از جوک ها معذرت می خوام *

( مزه جوک به همینشه دیگه )

×××

!یارو به رفيقش ميگه: خاك بر سر بي غيرتت كنن، زنم خالكوبي عكس خواهرتو روي شكم عباس آقا ديده
×
در راستاي ورود بانوان به استاديوم شعارها اصلاح مي‌گردد: شير سماور ... اگزوز خاور ... اوا ديدي خواهر؟ ... رفت كجاي داور؟
×

یارو ميره گواهينامه پايه يك بگيره، ازش مي‌پرسن: لرزش پيستون از چيه؟ ميگه: از شل بودن سوتين

×
یارو عاشق پری دریایی میشه بهش میگه عزیزم من عاشقتم زنم میشی؟ پریه جواب میده نمیتونم آخه من که آدم نیستم. یارو میگه: تو فکر کردی من آدمم؟

×
قزوینی میره پیش روانکاو میگه اقای دکتر میخوام بدونم این کودک درون که میگن کجاست؟

اداره راهنمایی و رانندگی قزوین: بستن کمربند ایمنی برای سرنشینان صندلی عقب و به منظور حفظ آسایش سرنشینان صندلی جلو، الزامی است

پا ورقی: سه تا ديگه

به یارو می گن دگرگونی يعنی چی؟ می گه يعنی اين گونی نه يه گونی ديگه

یارو سرشو بدون آب با شامپو مي شسته بهش ميگن چرا آب نميريزی ميگه آخه روش نوشته مخصوص موهای خشک

یارو داشته میرفته میبینه گوشه ی خیابون یه روباه مرده , میگه شانس اوردم وگرنه گولم ميزد

خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

2006-10-16T11:51:00.000+10:00

Photo by: Ron Adair

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

~~~
ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

~~~
بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

~~~
گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

~~~
ملک در سجده آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

~~~
چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یارب غم از باد پریشانی

~~~
دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

~~~
ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

~~~
خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

مرا به هیچ بدادی

2006-10-11T17:44:00.000+10:00

عكس از فريد سالمي

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

~~~
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم

~~~
حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد
دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم

~~~
مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی
که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

~~~
من رمیده دل آن به که در سماع نیایم
که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم

~~~
بیا به صلح من امروز در کنار من امشب
که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

~~~
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

~~~
به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

~~~
مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن
سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم

~~~
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

خدایا منعمم گردان

2006-10-10T08:42:00.000+10:00

پروردگارا دلهای ما را میل به باطل مده، پس از آنکه هدایت کردی و به ما از لطف خود رحمتی کن که تو بخشنده بی منت هستی

پروردگارا ما به تو ایمان آوردیم، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما مهربانی کن که تو بهترین مهربانانی

پروردگارا تو در حق ما لطف کن و بر ما وسیله رشد را فراهم کن

پروردگارا به ما شکیبایی بده و ما را ثابت قدم گردان و بر شکست کافران یاری فرمای

×××

ترجمه مناجات ربّنا - با سپاس از وبلاگ گلها

میعاد در لجن

2006-10-08T15:53:00.000+10:00

رقصيد

پرزد

رميد

از لب انگشت او پريد

{سکه}

گفتم: خط

پروانه مسين پروزا کرد

چرخيد، چرخيد

پرپر زنان چکيد؛

کف جوی پر لجن

تابيد، سوخت فضا را نگاهها برهم رسيد

در هم خزيد

در سينه عشق های سوخته فرياد می کشيد

ای ياس، ای اميد

آسيمه سر بسوی "سکه" تاختيم

از مرز هست و نيست

تا جوی پر لجن با هم شتافتيم

آنگه نگاه را به تن سکه بافتيم

پروانه مسين آئينه وار! برپا نشسته بود در پهنه لجن

و هردو روی آن خط بود

خطی بسوی پوچ

خطی به مرز هيچ

:اندوه لرد بست در قلبواره اش و خنده را شيار لبانش مکيد و گفت

پس... نقش شير؟

روئيد اشک خاموش گشت، خاموش

:گفتم

!کنام شير لجن زار نيست، نيست

خط است و خال گذرگاه کرم ها اينجا

!نه کشتگاه عشق و غرور است

ميعاد گاه زشتی و پستی ست

از هم گريختيم بر خط سرنوشت خونابه ريختيم

نصرت رحمانی

با سپاس از دوست عزیزم مهدی (عباس) ملکی