Photo by: Massimiliano Uccelletti

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
---
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید
---
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی
---
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم
---
عقل و دین باخته، دیوانه‌ی رویی بودیم
بسته‌ی سلسله‌ی سلسله مویی بودیم
---
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود
---
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت
---
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت
---
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم
---
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او
---
بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او
---
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کی سر برگ من بی سر و سامان دارد
---
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر
که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر
---
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر
بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر
---
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود
من بر این هستم و البته چنین خواهدبود
---
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست
حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی‌ست
---
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دویکی‌ست
نغمه‌ی بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست
---
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
---
چون چنین است پی کار دگر باشم به
چند روزی پی دلدار دگر باشم به
---
عندلیب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه‌ی گلزار دگر باشم به

------------

پانوشت: در مثل مناقشه نیست!

آنچه گفتی غایت مطلوب بود

Photo By: Jerzy Katolik

آنچه کردی، آنچه گفتی غایت مطلوب بود
هر چه گفتی خوب گفتی، هر چه کردی خوب بود

.
من چرا در عشق اندیشم ز سنگ طعن غیر
آنکه مجنون بود اینش در جهان سرکوب بود

.
چند گویی قصه‌ ایوب و صبر او، بس است
بیش از این ما صبر نتوانیم، آن ایوب بود

.
بود از مجنون به لیلی لاف یکرنگی دروغ
در میان گر احتیاج قاصد و مکتوب بود

.
من نمی‌دانم که این عشق و محبت از کجاست؟
اینقدر دانم که میل از جانب مطلوب بود

.
این عجایب بین که یوسف داشت در زندان مصر
پای در زنجیر و جایش در دل یعقوب بود

.
وحشی این مژگان خون پالا که گرد غم گرفت
یاد آن روزی که در راه کسی جاروب بود

.

یاد باد آن روز خوش

Photo by: Sebastien Monzani

دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها
به نومیدی کشید آخر همه امیدواریها

~~~
رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازی
مکن جانا که هست این موجب بی اعتباریها

~~~
به اغیار از تو این گرم اختلاطیها که من دیدم
عجب نبود اگر چون شمع دارم اشکباریها

~~~
به صد خواری مرا کشتی وفا داری همین باشد
نکردی هیچ تقصیر، از تو دارم شرمساریها

~~~
شب غم کشت ما را یاد باد آن روز خوش وحشی
که می‌کرد از طریق مهر ما را غمگساریها

شود لازم که پیشت وانمایم بیوفا خود را

من آن مرغم که افکندم به دام سد بلا خود را
به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را
نه دستی داشتم بر سر، نه پایی داشتم در گل
به دست خویش کردم اینچنین بی دست و پا خود را
چنان از طرح وضع ناپسند خود گریزانم
که گر دستم دهد از خویش هم سازم جدا خود را
گر این وضع است می‌ترسم که با چندین وفاداری
شود لازم که پیشت وانمایم بیوفا خود را
چو از اظهار عشقم خویش را بیگانه می‌داری
نمی‌بایست کرد اول به این حرف آشنا خود را
ببین وحشی که در خوناب حسرت ماند پا در گل
کسی کو بگذراندی تشنه از آب بقا خود را

جان من اینهمه بی رحم چرایی

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ
اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ
شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد
گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ
کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی
وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان
جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی
گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قصه‌ بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت وگوی من و حیرانی من گوش کنید

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟
سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم
ساکن کوی بت عربده‌جویی بودیم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عقل و دین باخته، دیوانه‌ رویی بودیم
بسته سلسله سلسله مویی بودیم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت
سنبل پرشکنش هیچ گرفتار نداشت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اینهمه مشتری و گرمی بازار نداشت
یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اول آن کس که خریدار شدش من بودم
باعث گرمی بازار شدش من بودم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او
داد رسوایی من شهرت زیبایی او

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بس که دادم همه جا شرح دلارایی او
شهر پرگشت ز غوغای تماشایی او

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
کِی سر برگ من بی سر و سامان دارد؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چاره اینست و ندارم به از این رای دگر

که دهم جای دگر دل به دل‌آرای دگر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر

بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بعد از این رای من اینست و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین خواهد بود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی‌ست

حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی‌ست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو یکی‌ست

نغمه بلبل و غوغای زغن هر دو یکی‌ست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چون چنین است پی کار دگر باشم به

چند روزی پِی دلدار دگر باشم به

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
عندلیب گل رخسار دگر باشم به

مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست
می‌توان یافت که بر دل ز منش یاری هست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
از من و بندگی من اگر اشعاری هست
بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به وفاداری من نیست در این شهر کسی
بنده‌ای همچو مرا هست خریدار بسی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است
راه سد بادیه درد بریدیم بس است

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است
اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بعد از این ما و سرکوی دل‌آرای دگر
با غزالی به غزلخوانی و غوغای دگر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تو مپندار که مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
وین محبت به صد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است این؟ برود، چون نرود؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چند کس از تو و یاران تو آزرده شود؟
دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ای پسر چند به کام دگرانت بینم؟
سرخوش و مست ز جام دگرانت بینم؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مایه عیش مدام دگرانت بینم؟
ساقی مجلس عام دگرانت بینم؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تو چه دانی که شدی یارِ چه بی باکی چند؟
چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یار این طایفه خانه برانداز مباش
از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
می‌شوی شهره، به این فرقه هم‌آواز مباش
غافل از لعب حریفان دغل باز مباش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بِهْ که مشغول به این شغل نسازی خود را
این نه کاری‌ست مبادا که ببازی خود را

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در کمین تو بسی عیب شماران هستند
سینه پر درد ز تو کینه‌گذاران هستند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
داغ بر سینه ز تو سینه‌فکاران هستند
غرض اینست که در قصد تو یاران هستند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری
واقف کشتی خود باش که پایی نخوری

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت
وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شد دل‌آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت
با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حاش لله که وفای تو فراموش کند
سخن مصلحت‌آمیز کسان گوش کند